آیـــرون

...اما در سوگ آن عشق دیگر جای آن دارد که قلم را به جای گریاندن به خون بیالایم و مرثیه ای بسرایم - مرثیهای سخت و درد ناک - در مرگ آن عزیز از دست رفته ، آن نخلستان سبر سبز ، آن معشوقه زیبای هزاران عاشق و آن ملهم احساس برانگیز هزاران شاعر و آن مادر مهربان همه ما خوری ها که با دستی بخشنده از گهواره تا گور در کنارمان بود .
خور آن سرزمینی انسان های ساده دلی که مردمانش هر شامگاهان با حضور در «آیرون»سرود صمیمیت و یک دلی را با هم همخوانی می کردند.