آیـــرون

بعد از پایان محتشم خوانی و نوحه خوانی ، جمعیت به دو دسته تقسیم می شدند و هر دسته برای خود حلقه ای تشکیل می داد و بر سر و سینه می زدند و به اصطلاح جوش می زدند

                 دسته اول                                          دسته دوم

            حیدریم سیا پوش                                  بهر حسین زنم جوش

زهرا به محشر آید با حوریان سیه پوش         پیراهن حسین را افکنده بر سر دوش

عمه چرا به کربلا این همه لشکر آمده      شمر و سنان و حرمله ، خولی کافر آمده

گفت حسین این عجب است این عجب          آب فرات از من و ، من تشنه لب

          کشته خنجر حسین                              شاه بی لشکر حسین

  یا هو   یا من هو  یا من لیسَ الا هو           یا حق یا من حق یا من لیس الا حق

           بی اقربا حسینم                                      بی آشنا حسینم

حسین ، حسین ،حسین ، حسین                 حسین ، حسین ،حسین ، حسین

این جملاتی بود که می بایست افرادی که در دو حدسته ایستاده بودند یکی دو بار تکرار نمایند .

بعد از پایان این مراسمات مردم در وسط حسینیه می نشیند و واعظ بر عرشه منبر می نشیند .

این مراسم تا شب پنجم به همین طریق ادامه دارد و از روز پنجم محرم ، حسینیه رونق دیگری می گرفت

روز پنجم محرم نخل و علم « به پا » می شود . یعنی بدان جامه رنگین می پو شانند و آیینه و شمشیر می اویزند  . از شب ششم تا شب دهم نخل بر دوش جوانان در حسینیه در میان جمعیت به حرکت در می آید و چاووش به چاووشی می پردازد و در پایان هر بند حاملان نخل آن را به شدت تکان می دهند و زنگ های آن را به صدا در می آورند ، نخل سمبلی از کاروان حسین (ع) است .

هر شب هنگام نخل گردانی مراسم علم گردانی هم انجام می شود . علم را سادات بر شانه های خویش حمل می کنند . واین مراسم ها تا شب عاشورا انجام می شد .